Bazı ruhlar vardır ki, bu dünyaya yalnızca bir kez gelmekle yetinmez.
Onlar, yaşamın anlamına, güzelliğine ve evrenin enerjisine öylesine âşıktır ki, tekrar tekrar bedenlenerek dünyaya dönerler.
Bu dönüş, bir ceza değil; bir aşkın ifadesidir.
Çünkü bazı ruhlar, bu mavi gezegeni bir cennet olarak görür — ve her defasında o cenneti yeniden deneyimlemek ister.
Ruhun Döngüsü ve Doyum Noktası
Bana göre her ruhun bir “doyum noktası” vardır.
Dünyadaki yaşamını güzellikle, farkındalıkla ve vicdan huzuruyla geçiren ruh, bu döngüyü tamamlar.
Böyle ruhlar artık yeniden bedenlenmeye ihtiyaç duymazlar; kuark düzeyinde titreşim hâlinde, evrensel enerjinin içinde varlıklarını sürdürürler.
Ama yarım kalanlar, haksızlığa uğrayanlar ya da “gözü açık gidenler” yeniden dünyaya dönerler.
Çünkü ruh, dengeyi bulmadan duramaz — tamamlanmak ister.
Tesla: Hatırlayan Ruh
Nikola Tesla, bana göre sıradan bir mucit değil, yeniden bedenlenmiş bir bilge ruhtu.
O, “icat” ettiğini sandığımız hiçbir şeyi aslında icat etmedi;
zaten biliyordu, sadece hatırladı.
Evrenin bilgisini, sanki bir yerlerden tekrar çağırır gibiydi.
Tesla’nın sözleri bunu kanıtlar niteliktedir:
“Evrenin sırlarını anlamak istiyorsan, enerji, frekans ve titreşim açısından düşün.”
Bu cümle, onun bilinciyle evren arasındaki bağı gösterir.
Tesla yalnızca elektriği değil, evrensel titreşimi çözmüştü.
Belki de o, önceki yaşamlarında yarım kalan bilgisini tamamlamak için tekrar bedenlenmişti.
Dünyayı Cennet Gören Ruhlar
Bazı insanlar bu dünyayı bir sınav değil, bir armağan olarak görür.
Acıyı da kabul eder, çünkü bilir:
Gül açarken diken de vardır;
yaşam nefes verirken bazen gözyaşı da bırakır ardında.
Bu ruhlar, karanlığa ışık taşıyanlardır.
Çünkü onlar, dünyanın acımasızlığında bile güzelliği görebilirler.
Ve en çok da onlar yanar,
ama her yanışları bir bilgelik kıvılcımı doğurur.
Onlar, sevmenin acısını da lütuf sayarlar.
Ah Enerjisi ve Ruhların Dansı
Hiçbir şey evrende kaybolmaz; ne bir nefes, ne bir dua, ne de bir ah.
Birine haksızlık ettiğinde, sadece o kişiye değil, onun atalarının ışığına da dokunursunuz.
Bu yüzden “ah enerjisi” evrenin en keskin titreşimidir;
iyiliğin yankısı nasıl şifaysa, haksızlığın yankısı da zehirdir.
Ruh, bu titreşimleri dengelemek için döner durur.
Bu bilinçle yaşamak, anlamak… işte bütün bunlar enerjiyi arındırır.
Vicdan huzuru, ruhun sükûn bulduğu tek yerdir çünkü.
Doyum Noktası: Tamamlanmak
Bir gün gelir, ruh artık sessizleşir.
Ne daha fazlasını ister, ne de geri dönmeyi.
Çünkü dünyayı sevmiştir, yaşamı anlamıştır, acının da kutsal olduğunu fark etmiştir.
İşte o zaman ruh, kuark boyutunda titreşen ışık olur.
Artık maddeye ihtiyaç duymaz;
evrenin kalbinde, rüzgârın içinde, bir melodinin notasında yaşamaya devam eder.
Ve biz bazen o melodiyi duyarız…
Bir bulutun şekline bakarken,
ya da yıldızlı bir gecede içimiz titrerken;
belki o, Tesla’dır, belki bizden önce yaşamış bir bilge,
ya da belki kendi geçmiş hâlimizdir.
Kişisel Not
Ben, atalarımızın ruhlarıyla iç içe yaşadığımıza inanıyorum.
Her nefesimizde, onların duaları yankılanıyor;
her adımımızda, onların ışığı yolumuzu aydınlatıyor.
Bazen " Verilmiş sadakam varmış" dediğimiz bir tehlike anında omzumuzu okşayan o ince dokunuş,
bazen "İlahi adalet tecelli etmiş" dediğimiz türden aldığımız içimizi soğutan bir haber,
işte hepsi onlardan bizlere birer selam.
Ata ruhlar, bizi korur; bizden yayılan enerjiyle beslenirler.
Onların varlığı, görünmeyen bir sevgi zinciri gibi, bir koruma kalkanı gibi çevreler bizi.
Bu yüzden ben, her günü farkındalıkla yaşamak isterim;
kimseye ah ettirmemeye, vicdanen temiz kalmak için çabalarım.
Çünkü bilirim ki, yaşadığım her şeyin ardında
benimle birlikte devam eden görünmez bir soyun alanı ve enerji bağı var.
%20(1).png)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder